Hoe ik mijn tweede huis kocht

Na jarenlang plezier van mijn appartement en het prachtige uitzicht (ik mis de zonsondergang nog altijd), wilde ik iets anders. Niet dat het appartement niet goed meer was, maar het stond niet op eigen grond, er was erfpacht van toepassing.

Ik wilde graag mijn eigen grond, dus werd het tijd voor een ander huis. Ik werkte nog steeds in de automatisering, maakte lange dagen en had geen tijd om zelf veel te zoeken (het huizenaanbod was nog niet op internet te vinden zoals nu). Ik schakelde daarom een aankoopmakelaar in, die mij dagelijks het nieuwe aanbod doorgaf. Dat ging destijds per telefoon (of per fax, maar ik had geen fax).

Ik werd iedere dag gebeld als er weer een woning te koop kwam die aan mijn wensen voldeed. Als ik dan zo'n woning wilde bezichtigen, kon ik direct een afspraak maken. Meestal kon ik dan, samen met de makelaar, binnen enkele dagen de woning bezichtigen. Ik heb heel wat woningen van binnen gezien. Meestal voldeden ze niet aan mijn verwachtingen. Er was te veel onderhoud nodig, de locatie was niet wat ik zocht, de prijs was toch wat aan de hoge kant of de sfeer die ik zocht was niet in de woning aanwezig.

Na lang zoeken kreeg ik een tip van een vriendin. Haar buren hadden het huis te koop gezet en wilden er graag snel vanaf. Hun huis was te klein geworden, omdat ze weer een kind gekregen hadden. Ze hadden ook al drie honden. Ze hadden al een nieuw huis gekocht en bezaten dus nu twee woningen. Dat betekende ook dubbele lasten.

Ik ben meteen even bij haar langs gegaan, zodat ik kon kijken wat voor soort huis de buren hadden. In de tijd dat ik nog niet op zoek was naar een huis, had ik daar nooit op gelet. Maar nu was ik zeer geïnteresseerd.

Het huis waar we het nu over hebben, was een tussenwoning uit 1880. Eigenlijk was er van buiten weinig aan te zien, dus het was nodig om ook even binnen te kijken. Ik werd wel gewaarschuwd dat het compleet uitgewoond was, maar dat kon je van buiten niet zien. De kozijnen waren wel verveloos en de geverfde voorgevel had ook betere tijden gekend, maar dat zegt op zichzelf nog niet veel over de de verdere staat van een huis (al is het misschien wel een aanwijzing).

Viel dat even tegen! Het was er ronduit smerig. De stank van hondeharen en luiers was ondraaglijk. Het leek er ook op dat deze mensen hygiëne niet belangrijk vonden, want alle houten vloeren waren bezaaid met hondeharen. Het parket was ook al decennia niet gepoetst, zo treurig lag het er bij, vaal en vol met krassen.

Daarnaast kon ik zo zien dat er veel achterstallig onderhoud aan het huis was. Ik wist, zonder dat ik enige kennis van zaken had, dat ik het toilet en de keuken zou moeten afbreken. Daarnaast was het ook niet bekend in welke staat het dak verkeerde en hoe het met het leidingwerk gesteld was.

De makelaar kon mij niet verder helpen, omdat hij het huis voor de verkoper zou verkopen (makelaars mogen maar voor één partij tegelijk optreden). Ik stond dus in mijn eentje voor de vraag wat ik nu moest doen. Daarbij vroeg ik me af, hoe groot het risico zou zijn dat deze verbouwing te groot voor mij zou worden. Of te duur misschien. En wat er allemaal aan het huis zou moeten worden verspijkerd wat ik nog niet kon zien.

Gelukkig kende ik de buurvrouw goed. Ik kwam via haar te weten dat dit huis al aan veel mensen was aangeboden. Alle bezoekers vonden het te veel werk. Verder kwam ik erachter dat de verkopers zich geen twee huizen konden veroorloven (en al wel een nieuw huis gekocht hadden).

Elke week dat het huis langer te koop stond, kostte de verkopers veel geld. Ze wilden het liever vandaag dan morgen verkopen. De bank bleek van plan het huis te veilen als het niet snel verkocht zou zijn. Dit was voor mij waardevolle informatie met het oog op onderhandelingen over de koop.

Nadat ik dit allemaal had ontdekt en berekend had wat een verbouwing zou kosten, durfde ik een bod te doen. Ik durfde zelfs een heel laag bod te doen, omdat ik graag zo goedkoop mogelijk wilde wonen. Het was duidelijk dat deze mensen liefst zo snel mogelijk van het huis af wilden en dus niet in de positie verkeerden om biedingen zonder meer af te wijzen.

De makelaar vond mijn bod zo laag, dat hij het eigenlijk niet wilde bespreken met de eigenaar. Maar omdat ze tot dan toe geen enkel ander bod hadden gehad, kon hij niet anders dan de eigenaar toch inlichten. Zoals een goed makelaar betaamt, wilde hij nog wel over de prijs en de opleverdatum onderhandelen.

De prijs moest omhoog. Wat ik wilde betalen was veel te weinig. En ik moest de woning snel afnemen, zodat de mensen snel zekerheid hadden. Hij wist niet dat ik de buurvrouw kende en dat ik op de hoogte was van de lastige situatie waarin de verkopers zich bevonden.

Bij deze onderhandelingen zat ik behoorlijk in spanning. Ik had niet eerder over de prijs van een huis onderhandeld.

Het leek mij logisch dat de prijs naar beneden zou gaan, maar ik wilde het huis ook wel heel graag hebben.

Wat nu, als er nog meer mensen op het huis zouden bieden?

De bezichtigingen met andere mensen gingen ook gewoon door (dat hoorde ik van de buurvrouw). De makelaar maakte (voor mijn gevoel) niet echt haast met de onderhandelingen. Zou daar iets achter zitten, wachtte hij op een bod van een andere kandidaat koper?

Ik heb een aantal keren op het punt gestaan mijn bod te verhogen, zodat ik meer kans zou maken het huis te kopen. Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan, omdat ik van verschillende mensen het advies kreeg dat niet te doen. Dat was een moeilijk moment in de onderhandelingen

Achteraf besefte ik, dat de makelaar dit soort dingen expres doet. Hij weet hoe de menselijke geest werkt en bij onderhandelingen heeft hij meerdere van dit soort trucs. Ik heb gelukkig zo veel mogelijk aan mijn prijs vastgehouden en uiteindelijk heeft de makelaar mij het huis verkocht voor een redelijke prijs. Wel iets meer dan ik vooraf van plan was te betalen, maar ik wilde het huis toen niet meer mislopen. Ik had er al veel tijd aan besteed en ik zag mezelf er al helemaal wonen.

De hypotheek werd via mijn werk geregeld. Daar was een speciale afdeling voor. Zo hoefde geen van de werknemers veel tijd te besteden aan hypotheekgesprekken. We konden al onze tijd besteden aan werken. En als we een hypotheek nodig hadden, hoefden we alleen maar onze bedrijfsadviseur in te schakelen. Die regelde dan alles.

Zo was ook vooraf duidelijk hoeveel hypotheek iemand kon krijgen en hoefden wij ons achteraf geen zorgen te maken of we de hypotheek wel rond kregen (wat veel kopers wel hebben als ze pas na de koop een hypotheek gaan regelen).

Nadat ik bij de notaris eigenaar was geworden (ik had dezelfde gekozen als bij mijn eerste huis), moest er natuurlijk nog verbouwd worden. Ik heb een architect ingeschakeld om mij veel werk uit handen te nemen. De architect heeft een plan voor de verbouwing gemaakt.

Hij heeft ook alles met de gemeente geregeld en de aannemers gezocht. Van de drie beste aannemers heb ik de goedkoopste ingehuurd om de verbouwing uit te voeren. Er moest een uitbouw gesloopt worden. In die uitbouw zat de vervallen keuken met daarachter een prehistorisch toilet. Het toilet was zelfs alleen buitenom (door de open lucht) bereikbaar. Dat leek mij geen ideale situatie.

Ik had bedacht dat na de sloop alle buitenruimte (dus ook de hele tuin) bebouwd zou kunnen worden, waardoor een mooie woonkeuken zou ontstaan. Daar bovenop kon dan een groot terras gemaakt worden.

Dit kostte alles bij elkaar meer tijd dan ik had gewild. De vergunningen waren na drie maanden pas binnen en het bouwen duurde ook nog bijna drie maanden. Maar het resultaat was fantastisch. Precies zoals ik het bedacht had.

De aannemer had de uitbouw opgeleverd zonder keuken. Na de oplevering moest ik dus zelf de keuken nog plaatsen en (net als in het vorige huis) de vloeren leggen. Mijn vader heeft dit voor mij gedaan (ik was niet echt handig en had weinig tijd) waarvoor ik hem heel dankbaar was. Pas toen dat allemaal geregeld was, kon ik er echt wonen.

De verbouwing was, ondanks de hulp van de architect, behoorlijk intensief. Steeds na het werk even naar de architect toe voor overleg over de stand van zaken. Goedkeuren van zijn bouwtekeningen en ook van de veranderingen die volgens de gemeente nodig waren. Af en toe even in het huis kijken of alles naar wens verliep en of alles volgens plan gedaan was.

Gesprekken met aannemers (om kennis te maken en offertes te bespreken) en uitzoeken van bouwmaterialen. De zweep erover om alles op tijd klaar te hebben (bij deze verbouwing had ik dubbele woonlasten, daar wilde ik zo snel mogelijk van af). Kortom, er kwam meer bij de verbouwing kijken dan ik vooraf had ingeschat.

Maar uiteindelijk had ik dan mijn fel begeerde huis met eigen grond, helemaal gerenoveerd (wat een werk) en met een dakterras (toch een beetje ondergaande zon). Alles bij elkaar heeft het ruim een jaar geduurd (inclusief het zoeken), voordat alles af was en ik kon verhuizen.


Terug naar Alles Over Een Huis Kopen vanuit Mijn Tweede Huis



Copyright 2010-2017 Alles-Over-Een-Huis-Kopen.com











Niet gevonden wat je zocht?
Doorzoek mijn site met google!

Aangepast zoeken